De strijd tegen de kou

In vroeger tijden waren de zwart geteerde schuren op de Westfriesedijk in Kolhorn opslagschuren voor allerlei brandstoffen.
Turf, antraciet, eierkolen, briketten, cokes, olie het is er allemaal opgeslagen geweest. De bekendste brandstof die zijn naam aan het museum geschonken heeft, is de turf Het was de lange turf, gestoken uit hoog- veen van de veengebieden in Groningen en Drenthe.

Met grote vrachtschepen, tjalken en klippers werd de turf uit het noorden van Nederland aangevoerd.
Nadat de turf in manden via de voordeuren op de dijk de schuren in was gedragen, liet men het naar de benedenverdieping zakken en werd het daar opgeslagen. Door de achterdeuren, die dicht bij het water lagen, werd de turf in kleinere boten van beurtschippers geladen om naar de afnemers in het dorp gebracht te worden.

Het museum geeft hiervan een prachtig overzicht.
Steenkool in allerlei vorm volgde de turf op. Later kwam ook de stookolie. Met de komst van het aardgas in Kolhorn ging de oliehandel voor het grootste deel verloren.