Door inpoldering van de Waard- en Groetpolder in 1845 en de Wieringermeerpolder in 1932, is Kolhorn van de zee afgesloten Direct gevaar voor overstroming is er niet meer. Zelfs niet toen in 1945 de Wieringermeerpolder door oorlogshandelingen opnieuw onder water kwam te staan Maar het nieuwe’ elektrische gemaal (1927) van de Schagerkogge getuigt nog steeds van de strijd tegen het water.

Kolhorn is en blijft op zijn hoede!
De strijd tegen het water

Tot op de dag van vandaag wordt in dit deel van Nederland strijd geleverd tegen het water. Noord-Holland ligt onder de zeespiegel dus al het overtollige water moet weggepompt worden, nu elektrisch, vroeger met molens. Hoe vaak de dijken zijn doorgebroken is niet meer te tellen.

Na vestiging van de eerste bewoners, ging het land inklinken.
Het veen kwam droog te liggen, oxideerde en verwaaide. Daardoor werd de zee een grotere bedreiging waardoor de dijken verhoogd, verlegd en gerepareerd moesten worden. Door zogenaamde inlaagdijken werd voorland gecreëerd waarop de zee haar kracht kon verliezen.

Vele hectares grond zijn zo verloren gegaan, soms met dorp en al.
De grootste inlaagdijk loopt van Kolhorn naar Medemblik en dateert uit ca 1335. Toen is de, nog steeds zichtbare, scherpe knik in de dijk bij Kolhorn ontstaan hoewel de naam Colhorn (koude hoek) al eerder bestond.